Two Years of Therapy — And Life Feels Different

Wanna read this in Greek? Scroll baby, scroll! / Θες το ελληνικό; Κάνε scroll! 07/05/23 I try to find ways to start writing, and I’m not even sure when exactly it all began.

When I was 22, my family went through something serious — something that led us to start family therapy. That was the moment I realized this “practice” was made for me.

I won’t go into the details of what happened — I’ll just say that after two months of family psychoanalysis, I felt the need to begin individual sessions. And so I did.

After 12 sessions, I had to stop. Not because I wanted to, but because the program I was part of was free (yes — there are mental health centers in many municipalities, and if you're interested, go look them up), and my time had run out.

But those 12 sessions? I’ve kept them close, like a keepsake. They were the beginning of me starting to look inward. I read every book I could find, followed my therapist’s advice to write down what I felt, searched for movies and documentaries on mental health, read articles, and tried to process how I could help myself — using what we had already talked about as a foundation.

Seven years later, and during lockdown, I felt the urge to find something more stable and paid. On May 8, 2021, I walked into my therapist’s office — the woman who would become my co-pilot on this journey.

I remember sitting in her soft chair, so ready to talk that I didn’t even pause to breathe. I laid out (as she later told me) 12 separate topics on her desk.Can you imagine that? 12 topics in under 60 minutes. That’s when I realized that in all those years before, I had only licked the surface of the iceberg — not even the base.

And so began a journey that’s lasted 730 days and over 100 hours. And I can say with certainty: this has been the best investment of time I’ve ever made in my life.

What hooked me from the beginning and made me stay was how we started. My therapist explained that rather than jumping straight into weekly “problem talk,” it was more meaningful to begin with some psychotherapeutic tests. That way, she could actually map out who I am.

So I did the tests. And two weeks later, she handed me the map of my soul.

I looked at those results and couldn’t believe it. Everything they showed — it was me. Me as I truly am. Not who I pretend to be, not who others think I am through their eyes. But me in my darkest days and brightest nights.

The first sessions were hard. They confronted me with myself, made me angry, made me cry, hurt me deeply.All those buried emotions rose from my stomach to my chest. I would leave each session heavier than when I came in. And back then, I felt like it wasn’t helping me at all.On the contrary, I thought the whole thing was a huge mistake — like there was no reason to be suffering like this.

Then, two months later, I started to see light.

I began processing my emotions, my behaviors, how I wanted to view the world. I started noticing the people around me. I stopped talking so much and learned to listen — to them and to myself.And just like that, I began to breathe better. I left sessions feeling lighter. And I brought more real stuff to the table the next time.

After about a year, I saw my first real changes. My self-esteem slowly began to build. I started setting boundaries with others. I enjoyed spending time with myself. And I realized how important it is to put me first — in a world where I had always been at the bottom of the list.

I began to understand: which wounds were mine, which belonged to my parents, which were society’s, and which came from the people who had been in my life — friends, lovers, or otherwise.

After that, the “sorting” phase began — as my therapist calls it.I organized my space, my belongings, my habits.I sorted the people around me — and the people far from me. My family. My friendships and romantic partners. And from that point on, changes started coming from the other side too.

Anger. Displeasure. Manipulative behaviors. Silence.Why? Because I had started changing — and that change didn’t “suit” some people. It unsettled them.Even though, back then, it wasn’t a full transformation. It was only the surface.

I put my family on “pause.” I started talking about the things that bothered me, that made me feel small. I set boundaries in the parental relationship. I saw my sister differently. I saw the rest of my close family more clearly than ever.

I let go of people who weren’t right for me. And I was let go of by people who felt I wasn’t right for them.I drew lines in my romantic relationship — saw it through an outside lens. Brought it closer, only to realize it wasn’t what I wanted or longed for.

I changed jobs. Left toxic environments. Changed collaborators. I pursued seminars that helped me grow professionally — and suddenly, I was breathing even better.The air around me felt like I was standing at the top of Mount Olympus.

To you reading this — some of these things might seem simple.But for others like you reading this, you know they’re not.

Sure, maybe on the surface I was doing some of these things before. But never in the same way. Never with the same results.Results that I consider right — not what others expect or what’s socially acceptable.

Which brings us to today. To this bright present moment where I’m celebrating two full years of emotional breath and growth.I’m so proud to have completed two years in this “practice” that my joy is honestly indescribable.

I worked hard.I worked through places and wounds I never thought I’d reach.The iceberg looked massive when I finally raised my eyes to see it. My panic attacks used to knock on my door at least once a month.And now? Now, even if one is around the corner, I catch it before it gets anywhere near my doorstep.

The reason I’m writing all of this — with so much intensity and without stopping — is simple:

I want to tell you, who made it this far:If you’re in a rut, it’s not the end you think it is.If you’re struggling with things or situations — it won’t always be like this.

I want to tell you that the biggest hug you owe is to your own soul. To the version of yourself you want to be — by your choice.Not your parents’, not your friends’, not society’s.

You’ll make it.

And if, right now, you feel like you’re failing —Close your eyes, take a deep breath, and tell the saboteur in your head to stay quiet.

Because now,it’s time for your voice to be heard. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Δυο χρόνια ψυχοθεραπεία και η ζωή είναι αλλιώς

Προσπαθώ να σκεφτώ τρόπους για να ξεκινήσω να γράφω και δεν είμαι σίγουρη πότε ακριβώς έγινε η αρχή.

Όταν ήμουν 22 χρόνων, αντιμετωπίσαμε ένα οικογενειακό ζήτημα, το οποίο μας οδήγησε στην οικογενειακή ψυχοθεραπεία. Αυτή ήταν η αφορμή για να διαπιστώσω πως αυτό το «άθλημα» έχει φτιαχτεί για εμένα.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες του περιστατικού, θα πω μόνο πως μετά από 2 μήνες οικογενειακής ψυχανάλυσης, ένιωσα την ανάγκη να κάνω ατομικές συνεδρίες. Έτσι κι έγινε.

Έπειτα από 12 συνεδρίες, σταμάτησα. Δεν ήταν κάτι που το ήθελα, αλλά καθώς το πρόγραμμα που είχα ενταχθεί ήταν δωρεάν, (υπάρχουν κέντρα ψυχικής υγείας στους δήμους – αν σας ενδιαφέρει μπορείτε να το ψάξετε) δεν είχα άλλη επιλογή.

Αυτές τις 12 συνεδρίες, τις κράτησα ως φυλακτό κι έγιναν η αρχή για να ξεκινήσω να ψάχνω το μέσα μου. Έψαξα και βρήκα βιβλία που διάβασα, ακολούθησα την πρόταση του τότε ψυχοθεραπευτή μου να γράφω όσα περισσότερα νιώθω, έψαχνα ταινίες και ντοκιμαντέρ για την ψυχική υγεία, διάβαζα άρθρα και προσπαθούσα να καταλάβω με βάση αυτά που είχα ήδη συζητήσει πώς μπορώ να με βοηθάω περισσότερο.

Μετά από 7 χρόνια στα οποία είχα κάνει κάποια βήματα και με αφορμή τον εγκλεισμό στο σπίτι λόγω κορονοϊού, ένιωσα την ανάγκη να ψαχτώ για κάτι πιο μόνιμο κι επι πληρωμή.

Ήταν 8 Μαΐου 2021 όταν μπήκα στο γραφείο της ψυχοθεραπεύτριας η οποία εν τέλη έγινε η συνοδηγός μου σε αυτό το ταξίδι.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι έκατσα στην αναπαυτική της καρέκλα και ήμουν τόσο έτοιμη να μιλήσω που απλά δεν πήρα ανάσα. «Αράδιασα» στο γραφείο της μπροστά (όπως μου είπε η ίδια αργότερα) 12 θέματα. Το φαντάζεσαι; 12 θέματα σε λιγότερο από 60’. Κι εκεί κατάλαβα, πως όλα τα προηγούμενα χρόνια, είχα γλείψει μια σπιθαμή από την βάση του παγόβουνου. Ούτε καν ολόκληρη την βάση.

Ξεκινήσαμε ένα ταξίδι το οποίο έχει διάρκεια 730 ημέρες και παραπάνω από 100 ώρες και μπορώ να σου πω με σιγουριά ότι ήταν η καλύτερη επένδυση χρόνου που έκανα ποτέ στην ζωή μου.

Αυτό που με κέρδισε και με έκανε να συνεχίσω να πηγαίνω, ήταν ο τρόπος που ξεκινήσαμε να δουλεύουμε. Η ίδια η ψυχολόγος, μου εξήγησε πως θα ήταν πολύ πιο σημαντικό να μου κάνει κάποια ψυχοθεραπευτικά τεστ για να μπορέσει να σκιαγραφήσει τον χαρακτήρα μου, παρά να πηγαίνω εκεί κάθε εβδομάδα και να λέω «τα προβληματά μου» «έτσι», χωρίς σκοπό.

Ξεκίνησα λοιπόν την διαδικασία αυτή και 2 εβδομάδες αργότερα, ήρθε στα χέρια μου, το σκιαγράφημα της ψυχής μου. Κοιτούσα τα αποτελέσματα και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Όλα όσα είχε «βγάλει» ήταν ακριβώς εγώ. Εγώ ως άνθρωπος όπως ήμουν πραγματικά, όχι όπως έδειχνα στους άλλους ότι θέλω να είμαι. Όχι όπως με έβλεπαν οι άλλοι μέσα από τα δικά τους μάτια, αλλά όπως ήμουν στις σκοτεινές ημέρες και στις φωτεινές νύχτες.

Οι πρώτες συνεδρίες με ζορίσαν. Με έφεραν αντιμέτωπη με τον εαυτό μου, με θύμωσαν, με πλήγωσαν, με πόνεσαν πολύ. Ένιωθα όλα αυτά τα καταπιεσμένα συναισθήματα που είχα, να ανεβαίνουν από το στομάχι στο στήθος μου και έφευγα από τις συνεδρίες με ένα έξτρα βάρος το οποίο -τότε- ένιωθα ότι δεν με βοηθάει.

Τουναντίον, θεωρούσα πως όλο αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος και πως δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να βασανίζομαι έτσι.

Μετά από δυο μήνες…ξεκίνησα να βλέπω το φως. Ξεκίνησα να επεξεργάζομαι τα συναισθήματα, τις συμπεριφορές μου, τον τρόπο που θέλω να βλέπω τα πράγματα, να παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου, να μην μιλάω αλλά να ακούω και τους άλλους κι εμένα και ξαφνικά, ξεκίνησα να αναπνέω καλύτερα. Να φεύγω με λιγότερο βάρος από τις συνεδρίες και να φέρνω περισσότερα πράγματα στο «τραπέζι» για τις επόμενες.

Στον χρόνο επάνω, είδα τις πρώτες αλλαγές. Είχε ξεκινήσει να χτίζεται σιγά – σιγά η αυτοεκτίμηση μου, να μπαίνουν όρια στους γύρω μου, να περνάω καλύτερα με τον εαυτό μου και να διαπιστώνω πόσο σημαντικό είναι να με έχω προτεραιότητα σε ένα σύνολο που πάντα με είχα και με είχε στο τέλος. Αντιλήφθηκα ποια τραύματα από αυτά είναι δικά μου, ποια είναι των γονιών μου, ποια είναι της κοινωνίας και ποια είναι των ανθρώπων που είτε ήταν στη ζωή μου φιλικά, είτε ήταν ερωτικά.

Μετά από αυτό το διάστημα, ξεκίνησα την «τακτοποίηση» όπως την ονομάζει και η συνοδηγός μου. Τακτοποίησα το σπίτι μου, τα πράγματα μου, τις συνήθειες μου, τους ανθρώπους γύρω μου, τους ανθρώπους μακριά από εμένα, την οικογένεια μου και τις συντροφικές παρέες. Κι από αυτό το σημείο και μετά, ξεκίνησαν οι αλλαγές και από την απέναντι πλευρά. Θυμός, δυσαρέσκεια, χειριστική συμπεριφορά, «μουτράκια», εντάσεις, κόντρες και σιωπές. Γιατί; Γιατί ξεκίνησα να αλλάζω κι αυτό κάποιους δεν τους «βόλευε». Τους προκαλούσε ταραχή η δίκη μου αλλαγή παρ’όλο που τότε δεν ήταν η απόλυτη, αλλά η επιφανειακή.

Έβαλα στον «πάγο» την οικογένεια μου. Ξεκίνησα να μιλάω για πράγματα που με ενοχλούσαν και δεν με έκαναν να νιώθω καλά. Έβαλα όριο στην γονεϊκή σχέση, είδα την αδερφή μου με άλλο μάτι και τους υπόλοιπους στενούς συγγενείς, πιο καθαρά απο ποτέ.

«Άφησα» ανθρώπους οι οποίοι δεν ήταν «σωστοί» για εμένα και με «άφησαν» άνθρωποι που δεν ήμουν «σωστή» για εκείνους. Οριοθετήθηκα στην ερωτική μου σχέση, την είδα ως τρίτο μάτι, την έφερα κοντά μου, μόνο και μόνο για να διαπιστώσω πως δεν ήταν αυτή που ήθελα, ούτε αυτή που ποθούσα.

Έπειτα, άλλαξα δουλειά, έφυγα από τοξικά περιβάλλοντα, άλλαξα συνεργάτες, προχώρησα σε κάποια σεμινάρια που βελτίωσαν την δουλειά μου και η αναπνοή μου έγινε ακόμη καλύτερη. Ένιωθα το οξυγόνο γύρω μου σαν να βρίσκομαι σε υψόμετρο στον Όλυμπο.

Για εσένα που με διαβάσεις, ίσως όλα αυτά να σου φαίνονται εύκολα ζητήματα, απο την άλλη πλευρά για εσένα που με διαβάζεις, ξέρεις πως δεν είναι. Ίσως επιδερμικά, κάποια πράγματα να τα έκανα και πριν. Αλλά σε καμία περίπτωση με τον ίδιο τρόπο και σε καμία περίπτωση με το ίδιο αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα που εγώ θεωρώ «σωστό», όχι το γενικότερο.

Φτάνουμε στο σήμερα. Στο φωτεινό σήμερα που κλείνω δυο χρόνια ψυχικής αναπνοής και ψυχικής εξέλιξης.

Είμαι τόσο περήφανη που μετράω δυο χρόνια σε αυτό το «άθλημα» που η χαρά μου είναι όντως απερίγραπτη.

Δούλεψα πολύ. Δούλεψα σε σημεία, μέρη και καταστάσεις που κάποτε πίστευα ότι δε θα έφτανα ποτέ. Το παγόβουνο φαινόταν τόσο μεγάλο όταν σήκωσα το βλέμμα μου και το κοίταξα, που οι κρίσεις πανικού μου «χτυπούσαν» την πόρτα μία φορά τον μήνα τουλάχιστον. Τώρα; Τώρα αν κάποια κρίση είναι στη γωνία της πολυκατοικίας, την προλαβαίνω πριν φτάσει στην εξώπορτα.

Ο σκοπός που γράφω αυτές τις λέξεις με μανία και δεν έχω σταματήσει ακόμη, είναι απλά για να πω σε εσένα που έφτασες μέχρι εδώ, πως αν βρίσκεσαι σε ένα τέλμα, δεν είναι αυτό το τέλος που νομίζεις.

Θέλω να σου πω, πως αν ζορίζεσαι με πράγματα και καταστάσεις, δεν θα είναι για πάντα έτσι. Θέλω να σου πω, πως την μεγαλύτερη αγκαλιά την χρωστάς στην ψυχή σου και στον άνθρωπο που θέλεις να είσαι. Από επιλογή δίκη σου. Όχι από γονεϊκή, φιλική ή κοινωνική.

Θα τα καταφέρεις.

Κι αν νιώθεις ότι με κάποιον τρόπο αποτυγχάνεις, κλείσε τα μάτια, πάρε μία βαθειά αναπνοή και πες στον σαμποτέρ μέσα σου, πως πρέπει να κάνει ησυχία, γιατί τώρα, ήρθε η ώρα να ακουστεί η δίκη σου φωνή.